Metropia: duistere animatiefilm met een boodschap

Met het succes van Frozen zien we dat animatiefilms nog altijd ongekend populair zijn onder het grote publiek. In de schaduw van blockbusters als Brave, Wall E en Madagascar verschijnen echter ook animatiefilms van kleinere, alternatievere productiehuizen. Een voorbeeld hiervan is het dystopische Metropia (2009) van de Zweedse regisseur Tarik Saleh. Met haar bijzondere manier van animeren en haar duistere sfeer is Metropia een ware tegenhanger van het ‘Disney genre’. 

Metropia speelt zich af in het jaar 2024, wanneer de olievoorraad wereldwijd aan het opraken is. In Europa is dit probleem opgelost door een transnationaal netwerk (The Metro) te creëren, bestuurd door megacorporatie TREXX Group. Wanneer hoofdpersonage Roger Olafsson het ondergrondse netwerk betreedt, hoort hij een stem in zijn hoofd. Deze stem blijkt van TREXX medewerker Stefan te zijn, die hem opdraagt zijn droomvrouw Nina – die hij tegenkomt in The Metro – te volgen. Op deze manier komt Roger terecht in een complot tegen TREXX.

Nu klinkt het verhaal misschien best duidelijk, maar als je de film kijkt blijft het soms toch wel wat vaag. Wat heeft die shampoo er mee te maken? Wie zijn al die mannen in pakken? Waarom luistert Roger naar de stem van Stefan? Nee, eerlijk gezegd laat het plot hier en daar te wensen over. Metropia moet het vooral hebben van haar animatiestijl. De sterke contrasten tussen licht en donker en de bijzondere locaties trokken meteen mijn aandacht evenals de poppetjes – met hun grote hoofden en robotachtige bewegingen.

Toch vond ik het hoofdpersonage Roger wel heel erg tof. Zo neemt hij principieel de fiets in plaats van The Metro en is hij van begin af aan ervan overtuigd dat er een plot tegenover hem gaande is. Ook had ik medelijden met hem; zijn uitzichtloze baan en de sleur in zijn relatie maken hem behoorlijk ongelukkig – en vatbaar voor de avances van femme fatale Nina. Ook leuk in deze film vond ik de vele verwijzingen naar het ‘nu’, bijvoorbeeld door knuffels van Nijntje, Hello Kitty en Pickachu en het moment waarop ze de Eiffel toren passeren.

Als je deze film analyseert – wat ik gedaan heb voor een opdracht van de universiteit –  kan je Metropia zien als een aanklacht tegen grote megacorporaties, reality tv (met de quiz ASYLUM, waarbij de verliezers letterlijk uit Europa gegooid worden), gebrek aan privacy  (de personages worden door de TREXX group geobserveerd via hun televisie)  ons social media gebruik en de kracht van reclame. Zo zien we bijvoorbeeld reclame voor “Reputation Rental”, zodat je je reputatie gemakkelijk kunt verbeteren. Zou dat niet handig zijn voor Facebook? Ook bevat de film een knipoog naar de constante spam die we via het internet ontvangen. Wanneer Roger met The Metro reist, ziet hij een reclame voor viagra (“allnightlongerection.com”) en vraagt hij zich af of dit zijn relatie zou kunnen redden.

Het dystopische Metropia,  is al met al voornamelijk een boodschap naar de kijker. Laat het niet zo ver komen met onze maatschappij! Denk na wat je online plaatst, zit niet uren naar je computer- of televisiescherm te staren, laat je niet overrompelen door reclameboodschappen en support the locals in plaats van grote multinationals. Een boodschap die misschien ietwat verstopt blijft achter de duistere, sfeervolle animatietechnieken en een mager plot, maar wel eentje om over na te denken.

Titel: Metropia | Regisseur: Tarik Saleh | Acteurs: Vincent Gallo, Juliette Lewis, Udo Kier | Jaar van verschijnen: 2009 | Beoordeling: ★★★☆☆

Advertenties

2 gedachtes over “Metropia: duistere animatiefilm met een boodschap

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s