The Fall: Het toonbeeld van een doorsnee dystopia

In voorganger THE GLIMPSE maakten we al kennis met de wereld waarin Ana leeft; een wereld waarin mensen in twee gescheiden groepen leven – Pures (mensen die volgens een DNA-test geen kans hebben op een mentale ziekte) en Crazies (mensen die wel kans hebben om een psychische stoornis te ontwikkelen). Een super tof concept als je het mij vraagt! De hoge mate van originaliteit  en de verslavende schrijfstijl maakten The Glimpse tot een echte page turner. Helaas was The Fall toch enigszins een teleurstelling..

Titel: The Fall
Auteur: Claire Merle
Serie: The Glimpse Duology (#2)
Jaar van verschijnen: 2013

Beoordeling: ★★★☆☆

The Fall is het vervolg op The Glimpse. Let op: als je het eerste deel in deze serie nog niet hebt gelezen, kan deze review spoilers bevatten.

Waar ik in The Glimpse overdondert werd door de originaliteit van het verhaal, was The Fall voor mij toch eerder een doorsnee dystopisch verhaal. We krijgen te maken met een love triangle, mensen moeten vechten om te overleven en er is een duidelijk onderscheid tussen de ‘goeden’ en de ‘slechten’.  Het boek is zeker niet slecht, maar helaas ook gewoon niet heel bijzonder..

De basis voor The Fall is gelegd in het eerste boek; in The Glimpse zien we een fantastische world building van een wereld waarin twee groepen van elkaar gescheiden leven.  In The Fall gaat hier echter veel minder aandacht naartoe. Opeens lijkt het verhaal veel meer om de persoonlijke problemen van de diverse personages te gaan – in plaats van het grotere plaatje van de maatschappij. De verschillende dromen en flashbacks vertragen het verhaal en vooral deze dromen voegen weinig toe. Daarnaast wordt het verhaal opeens heel voorspelbaar en lijkt het enkel te draaien om de vraag of Ana en haar geliefde zullen overleven.. Op de één of andere manier is The Fall niet diepgaand genoeg; de personages blijven oppervlakkig, alsook het plot en vooral ook het (slappe) einde.

Aan het einde van The Fall probeert Claire Merle alle losse eindjes aan elkaar te knopen, maar helaas is dit niet helemaal geslaagd. Sommige oplossingen zijn te simpel, terwijl andere vragen onbeantwoord blijven. Het boek wist me daarnaast ook niet aan het denken te zetten. Het enige pluspunt in vergelijking met The Glimpse is dat dit vervolgdeel veel meer actie bevat.

Op het vlak van personages ben ik groot fan van de vader van Ana; mijns inziens is dit het enige personage dat meerdere lagen heeft. Ik vond hem moeilijk te peilen, maar juist dit maakt het verhaal nog enigszins interessant. De relatie tussen Ana en Cole daarentegen was behoorlijk onrealistisch. Ik heb geen flauw idee waarom deze twee überhaupt een stelletje zijn..

Deze recensie klinkt misschien erg negatief, maar zó erg was het nou ook weer niet. Helaas is ook in The Glimpse duologie het eerste boek enorm veel beter dan het tweede boek. Waar The Glimpse een zeer sterke en beangstigende toekomstvisie weet neer te zetten, blijft The Fall stiekem toch een beetje achter. Het is alweer een tijdje geleden dat ik dit boek las en de details raken al steeds meer in vergetelheid  – het boek is simpelweg niet bijzonder genoeg om te onthouden. Al met al is het zeker een vermakelijk boek, vol actie, maar helaas mist er hier en daar wat diepgang.

Welk boek wist jou niet helemaal te overtuigen?

Advertisements

3 gedachtes over “The Fall: Het toonbeeld van een doorsnee dystopia

  1. daenelia zegt:

    Ik heb er ook een hekel aan als een romance er tussen wordt gepropt en zo’n driehoeksverhouding irritteert me vaak, omdat de personages er zo besluiteloos van worden. De enige keer dat ik écht van een driehoeksverhouding heb genoten was in de eerste 8 delen van Anita Blake.
    Tot vijf jaar geleden heb ik onthouden welk boek me helemaal niet wist te overtuigen. En dat is zonde van mijn ‘schijfruimte’, dus nu weet ik het niet meer. Ik zou wel de schrijversnaam herkennen, want ik lees NOOOIT meer een boek van hem. Mysoginistische idioot die hij was. Maar Kate Atkinson, die ik normaal fantastisch vind, kon me niet echt overtuigen met Life after Life. Ik ben niet vies van herhalingen in boeken, maar dit ging me te ver.

  2. zwartraafje zegt:

    Oh, onbeantwoorde vragen aan het einde van een reeks vind ik niet zo leuk. Ik ben ook geen fan van een open einde en heb nu eenmaal liefst dat na de ontknoping alle losse draadjes in een verhaal mooi zijn ingestopt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s