Waarom ik het boekenfestijn moest missen en nu met één pootje in de lucht op de zetel lig..

Afgelopen weekend had ik heel wat leuke plannen gemaakt. Pannenkoeken eten met vriendinnetje Silke, naar het launch event van Girls Go BOOM en natuurlijk naar het boekenfestijn wat eindelijk weer in Gent was neergestreken. Helaas werden al deze fijne ideeën vrijdagochtend met de grond gelijk gemaakt toen ik onderweg naar mijn werk werd aangereden door een auto.

Vrijdagochtend vertrok ik net als iedere dag naar mijn werk. Vlakbij ons huis is een gevaarlijk kruispunt waar ik altijd enorm goed oplet. Ook deze vrijdag stak ik niet klakkeloos over toen het fietserslicht op groen ging. Aangezien de auto’s die uit dezelfde richting komen ook groen krijgen, keek ik eerst over er iemand van hen rechtsaf wou slaan en of diegene mij had gezien. Inderdaad was er een vrachtwagen die naar rechts ging, maar die zag mij en remde mooi op tijd voor het fietspad. Niets aan de hand dus. Totdat er van achter de vrachtwagen – op de weg die onze weg kruist en waar het licht dus zeker weten niet op groen stond! – een auto keihard kwam aanrijden. De mevrouw achter het stuur zag mij te laat. Ze remde nog, we keken elkaar aan en BOEM. Zo gemakkelijk kan een aanrijding gaan.

zielige-teddy
Mijn eerste reactie was eigenlijk vooral Fuck1 ik heb een dure camera bij me van mijn werk én mijn werklaptop, hopelijk zijn die oké. Gelukkig was er geen materiële schade en ook mijn fiets leek nog piekfijn in orde. De mevrouw stapte uit de auto en vroeg ‘heb je pijn’. Ik vloekte – sorry beste lezers – en zei dat mijn rechtervoet erg pijn deed. Toch was ik eigenlijk vooral in shock, ik had geen idee wat ik moest doen of zeggen en dacht allen maar ‘ik moet naar mn werk‘. Er stopten nog twee andere auto’s waarvan de bestuurders zich meteen begonnen moeien. Lief bedoeld, maar ik wist op dat moment zelf nauwelijks wat er aan de hand was. De vrouw stopte me haar gegevens toe en vertrok even later, vertrouwend op mijn eerste oordeel dat het wel met me ging.

Daar stond ik dan, alleen op een kruispunt nog geen 200 meter van huis. Aangereden en me zorgen makend of ik wel op tijd op mijn werk zou komen, terwijl de pijn in mijn voet steeds erger werd. Ik kon mijn tranen niet langer binnenhouden en besloot eerst nog even terug naar huis te lopen. Mijn trein had ik inmiddels toch al gemist. Ik geraakte nog precies tot aan mijn voordeur en kon daarna niet meer op mijn benen staan van de pijn. Heel toevallig was Jimi thuis en die schrok zich natuurlijk een hoedje toen ik in tranen voor de deur stond.

Wat volgde was een taxiritje naar de spoed, waar de dokter goed en slecht nieuws voor me had. Het goede nieuws: mijn been en voet waren niet gebroken. Het slechte nieuws: de pezen van mijn rechtervoet hebben een trauma opgelopen, waardoor ik het hele weekend tot en met maandag niet mocht lopen. Daarna moet ik proberen het bewegen weer langzaam op te pakken. De verwachte hersteltijd is vier tot zes weken en ik mag zeker de eerste vier weken niet fietsen of mijn voet overbelasten..

Gemma-Malley-2

Natuurlijk had het veel ernstiger kunnen zijn, maar ik heb me afgelopen weekend zo hulpbehoevend gevoeld. Het is namelijk niet alleen zo dat ik niet mag lopen: ik kan het ook gewoon echt niet. De pijnstillers maken me suf, dus de afgelopen dagen deed ik niets anders dan slechte kerstfilms kijken, fanfiction en boeken lezen. Dat klinkt heerlijk, maar eigenlijk is het heel vervelend als je tot de zetel of je bed verbannen bent en voor ieder wissewasje om hulp moet vragen. Al is Jimi een hele lieve mantelzorger die me tot over mijn oren verwend (ook als ik niet gewond ben overigens!). Hopelijk zal het herstel spoedig verlopen, want ik ben echt niet zo goed in stilzitten. En ik ben ook echt niet van plan om de kerstdagen zielig in bed door te brengen..

Dus helaas vandaag geen Book Haul van mijn buit van het boekenfestijn, want dat heb ik helaas moeten missen. Al is dat natuurlijk niet het ergste – ik heb nog stapels ongelezen boeken in huis. Misschien kan ik daar nu eindelijk eens tijd voor maken..

Advertenties

26 gedachtes over “Waarom ik het boekenfestijn moest missen en nu met één pootje in de lucht op de zetel lig..

  1. readinge zegt:

    Jeetje, wat heftig Marcia! Zo gemeen dat je door een fout van een ander zoveel pijn hebt. Wat balen dat je daardoor zoveel dingen moet missen. Gelukkig wordt je goed verzorgt. Heel veel sterkte en beterschap gewenst!

  2. Sanne Nijsen zegt:

    Beterschap! Wat verschrikkelijk zeg, op zo’n manier. Ik weet momenteel precies hoe je je voelt, sinds ik afgelopen vrijdag mijn arm heb gebroken. Normaal kijk je echt uit naar rust, tot het je verplicht wordt opgedragen! Ik wens je het beste toe! Heel veel beterschap!

  3. Daenelia zegt:

    Ik weet niet of je het goede en slechte nieuws niet hebt omgedraaid … een breuk is vaak minder pijnlijk dan trauma aan de pezen (of een spier, maar volgens mij is dat ook net iets minder pijnlijk). Ik vind een weekend rust dan ook best optimistisch. Toen ik mijn enkel verdraaid had, met mogelijk pees- en spierschade, kon ik een week echt niet lopen, ook niet met pijnstillers. Neem echt de tijd om te herstellen, want als je te snel weer hooi op je vork neemt, kan dat fout uitpakken.
    Stomme automobilisten ook. Je hebt haar gegevens, ze reed hard waar ze niet eens mocht rijden (rood licht), stap naar de politie. Is die mevrouw helemaal van de pot gerukt.
    Sterkte, en beterschap!

    • Marcia zegt:

      Dankjewel! De dokter zei dat het goed nieuws was dat het niet gebroken was, maar nu ik jouw uitleg zo lees.. Voorlopig lukt het me nog niet echt om te lopen, dus ik doe heel rustig aan. Wil inderdaad niets forceren, al is hele dagen stilzitten voor mij ook behoorlijk moeilijk..

  4. Audrey zegt:

    Veel beterschap Marcia! Ik heb het ook al eens meegemaakt en het sucks. Ik wens je ondertussen heel veel leesplezier, want dat kan ook eens van pas komen. Hopelijk genees je snel. ;)

  5. Kathleen zegt:

    Amaai! Hopelijk kan je nog even wat op adem komen de komende weken, want zo aangereden worden is geen pretje. Ik spreek helaas uit ervaring. Verzorg je goed en laat je goed verzorgen. Dat Boekenfestijn, dat komt wel nog een keertje terug. No worries. ;)

  6. zwartraafje zegt:

    Oh nee! Echt hé, sommige chauffeurs hebben een super gevaarlijke rijstijl. Die lijken te vergeten dat er ook nog zoiets als zwakke weggebruikers bestaat. Ik heb tweemaal iets gelijkaardigs meegemaakt. Eenmaal wat jij omschrijft. Een auto die stopt om mij en mijn moeder te laten oversteken aan een zebrapad terwijl er plots vanachter hen iemand voorbij komt gevlogen tegen veel te hoge snelheid. We konden toen nog net op tijd achteruit springen. Een andere keer was bij het kruispunt aan mijn ouderlijke thuis. Ik kijk braaf rond om te zien of er niemand afkomt, steek vervolgens over met mijn fiets en net op dat moment komt er iemand uit de bocht gevlogen (zonder remmen uiteraard) die mijn achterwijl aanrijd waardoor ik met fiets en al omviel. Gelukkig had ik toen enkel schaafwonden en een gekneusde pols maar die chauffeur is zelfs gewoon doorgereden.

    Oei, ik schiet hier precies nogal uit mijn sloffen maar ik kan gewoon niet begrijpen hoe sommige autobestuurders zo onverantwoord te werk kunnen gaan. Natuurlijk wil ik jouw verwonding niet minimaliseren maar voor hetzelfde geld loopt zo’n valpartij slechter af en heb je een nog langere herstelperiode voor de boeg. Ok, dan heb je ook nog wat meer leestijd maar (en dat fluister ik heel stilletjes) boeken maken niet alles goed uit. Voor minder pijn zou ik zelf graag wat leestijd opofferen.

    Hopelijk voel je je snel weer beter. Sorry voor mijn belachelijke lange reactie. ;)

    • Marcia zegt:

      Wat een lange reactie: helemaal niet erg :p heb ik iets te lezen terwijl ik in de zetel lig! Hoe zeer ik ook naar kerstvakantie verlangde en naar dagen niks doen, moet ik inderdaad toegeven dat boeken niet alles goedmaken. Ik was toch liever gewoon nog ter been en nog een laatste weekje aan het werk voor de kerstvakantie ;)

  7. Nancy zegt:

    Bah! Dit wil je echt niet meemaken!
    Ik ben wel blij dat het ‘maar’ de pezen van je voet zijn. Ik stelde me in het begin van je blogpost van voor dat je helemaal in de lappenmand zat.
    Natuurlijk wens ik het niemand toe om aangereden te worden, laat staan om weken te sukkelen met je voet.
    Veel beterschap! Ik hoop dat je vlug weer op de been bent.

    En op het Boekenfestijn heb je niet zoveel gemist. Ik vond dat je duidelijk kon merken dat het de laatste editie van dit jaar was. Niet zoveel nieuws…
    Lees jij maar lekker boeken van je TBR-stapel :-)

    Alvast prettige feestdagen!

    • Marcia zegt:

      Bedankt voor je lieve berichtje; gelukkig heb ik weinig gemist op het boekenfestijn! Jij ook alvast hele fijne feesten en hopelijk treffen we elkaar weer eens in het nieuwe jaar :D

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s