Alien: Covenant: oftewel hoe een badass vrouwelijk personage de strijd aangaat met aliens

Afgelopen maandag ging ik met een collega naar de cinema voor de nieuwste film van Ridley Scott Alien: Covenant. De jongste toevoeging aan de populaire Alien Franchise. Hoewel ik eerlijk moet toegeven dat ik me de eerdere films niet tot in de details kon herinneren, kon ik niet wachten om deze film te gaan kijken. Gelukkig stelde Ridley Scott niet teleur.

alien-convenant-still

Tien jaar na de verdwijning van het ruimteschip Prometheus streeft de mensheid nog altijd naar kolonisatie van de ruimte. Ruimteschip Covenant, met een cargo van meer dan tweeduizend kolonisten en duizenden embryo’s, is onderweg naar een bewoonbare wereld, nog minstens 7 jaar reizen. Maar dan vangen ze een signaal op van een planeet veel dichterbij en besluiten ze op onderzoek uit te gaan – op papier lijkt deze planeet namelijk perfect om een nieuwe menselijke kolonie te stichten. Als ze geland zijn, blijkt deze perfectie algauw een illusie.

De film komt redelijk traag op gang, maar persoonlijk vond ik dit helemaal niet erg. Zo krijg je de kans om de verschillende personages aan boord van de Covenant te leren kennen en te genieten van de schoonheid van de planeet waarop ze landen. De bergen, de meren, de uitgestrekte bossen – ik heb er stiekem echt wel van genoten. Al is het wel creepy om op de hele planeet geen levende wezens te zien of te horen. Geen vogels, geen insecten, niets.. Maar saai zal het niet worden: net op het moment dat je je afvraagt wanneer de actie begint, verschijnt de eerste alien ten tonele. Vanaf dat moment is de film een bloederige, wervelwind van actie.

Het grootste pluspunt aan Alien: Covenant is wat mij betreft het personage Daniels (Katherine Waterston). Deze straffe madame laat zich niet makkelijk klein krijgen door eender welke alien. Ze lijkt geen angst te kennen, gaat voor haar collega’s door het vuur en heeft overduidelijk awesome vechtmoves. Sowieso scoort deze film wat mij betreft goed op het vlak van diversiteit: we zien personages van veel verschillende etnische identiteiten en ook zit er een homokoppel in het verhaal – waar de nadruk totaal niet op hun seksualiteit ligt. Logisch, want er zijn bloeddorstige aliens in het spel. En dat is hoe ik diversiteit het liefste zie: als onderdeel van een verhaal, zonder dat er op gefocust wordt en dat het gewoon als vanzelfsprekend wordt gezien.

Ook David, die we al kennen uit de film Prometheus, was een personage dat me erg intrigeerde en dat kwam voornamelijk door de openingsscène van de film. Hier zien we David en zijn maker in een helverlichte witte ruimte – een groot contrast met de duisterheid van de rest van de film. Over duisternis gesproken, ik vind de scène waarin David Shelley citeert: “My name is Ozymandias, King of Kings. Look on my works ye Mighty, and despair!” ook echt geweldig.

Tegenover David staat Walter, een ander niet-menselijk personage ((lees: robot), beide fantastisch gespeeld door Michael Fassbender. Walter is in alle opzichten een nieuwe en verbeterde versie van David en is niet bang de concurrentiestrijd aan te gaan. De scène waarin beide synthetics samen fluit spelen zal ik niet snel vergeten. Irrelevant voor het verhaal, maar wel hilarisch en een beetje vreemd.

Alien-Covenant-cinema

We zagen de film in één van de mooiste cinemazalen waar ik ooit geweest ben.

Alien: Covenant is een film boordevol actie. De Alien franchise valt onder het horrorgenre, maar echt eng wordt het nergens – vooral omdat je de meeste dingen wel voelt aankomen. Stiekem vind ik dat juist fijn, want anders zou mijn tere hartje er waarschijnlijk niet tegen kunnen.

Natuurlijk kan je als criticus zeggen dat deze zesde Alien film opnieuw hetzelfde trucje doet, maar doordat het bij mij lang geleden was dat ik de eerdere films zag, vond ik dit totaal niet erg. En bovendien werkt het nog altijd! Al vraag ik me wel af hoe lang ze nog door zullen doen met deze franchise. Want op een keer lijkt het verhaaltje me rond. Alien: Covenant is overigens prima los te zien van de andere films, al doet het einde je verlangen naar meer. Ik heb nu heel veel zin om alle alien films opnieuw te kijken. Iemand zin in een marathon?!

Alien: Covenant is opnieuw een spannende Alien film van de hand van Ridley Scott. Het is de tweede prequel op de oorspronkelijke alien film – en hoewel er wat mij betreft nu een einde mag komen aan deze reeks, heb ik ontzettend van Alien: Covenant genoten. Zowel het camerawerk als de acteerkunsten zijn door om een ringetje te halen. De planeet is wondermooi en het plot stroomt over van de actie, al krijg je precies genoeg rust om een band op te bouwen met de personages. Het einde doet je verlangen naar veel meer alien. Een meer dan prima prequel dus.

Alien Covenant Ridley ScottTitel: Alien: Covenant | Regisseur: Ridley Scott | Acteurs: Michael Fassbinder, Katherine Waterson, Billy Crudup | Jaar van verschijnen: 2017 | Beoordeling: ★★★★☆

Advertenties

4 gedachtes over “Alien: Covenant: oftewel hoe een badass vrouwelijk personage de strijd aangaat met aliens

  1. Evelyne zegt:

    Die staat bij mij zondag op het programma, ik kijk er al naar uit! :)

    En een Alien-marathon zit ook al een tijdje in mijn gedachten.
    Ik heb ze maar uit mijn dvd-kast te plukken, waar wacht ik dus nog op? :P

  2. Nancy zegt:

    Ik heb hem gisteren gezien!
    Ik was een beetje teleurgesteld. Niet door de schitterende acteerprestaties en de prachtige beelden, maar meer door de voorspelbaarheid. Ik wordt net graag verrast door een film ;-)
    Het einde van de film deed me toch eventjes nadenken over hoe briljant Fassbender een personage kan neerzetten. Zelfs psychopaten!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s