Ik houd van dikke boeken | The Looooooongest Book Tag

Onlangs heeft Liesbet (ieders favoriete Zwartraafje) me getagd voor The Loooooooongest Book Tag. Hoewel ik eigenlijk niet meer zo’n fan ben van het invullen van tags, vind ik dit wel de ideale gelegenheid om eens een aantal van mijn favoriete dikke boeken aan te prijzen. Bedankt Liesbet om aan mij te denken!

De oversteek

De dikste boeken die ik gelezen heb

Een van mijn favoriete post-apocalyptische series is De Oversteek trilogie van Justin Cronin. De reeks bestaat uit drie enorm dikke boeken: De Oversteek (994 pagina’s), De twaalf (623 pagina’s) en De Stad van Spiegels (814). Deze geniale trilogie vertelt het verhaal van de gevolgen van een uit de hand gelopen experiment met virussen, uitgevoerd door het Amerikaanse leger en de Amerikaanse overheid. De FBI ronselde 12 ter dood veroordeelde gevangenen én een zesjarig meisje als proefpersonen. Wanneer de twaalf proefpersonen, de viralen, uitbreken loopt het helemaal mis.

100 jaar later. De Amerikaanse bevolking is in grote getale uitgestorven – slechts enkelen weten zichzelf in koloniën in leven te houden. Zonder ook maar enig idee hoe het er in de rest van de wereld aan toe gaat. Zijn er nog meerdere koloniën met mensen? En heeft het virus Europa bereikt? En dan ontmoeten ze Het Meisje Uit Het Niets – en vanaf dat moment zal niemands leven ooit nog hetzelfde zijn. Een geweldige post-apocalyptische totaalervaring.

05 - Martin-Boek

De ontdekking van de Hemel van Harry Mulisch telt 905 pagina’s en is één van mijn favoriete literaire romans van eigen bodem. Ik las dit boek voor het eerst op de middelbare school en ik was echt onder de indruk: niet alleen over de wonderlijke schrijfstijl, maar ook over het onverwachte plot en hoe compleet het verhaal voelt. Een aanrader.

Tot slot is ook City of Golden Shadow van Tad Williams (770 pagina’s) een behoorlijke pil. In dit eerste deel van de Otherland serie ontdekt Renie Sulaweyo, een leerkracht in het Zuid-Afrika van de toekomst, dat er er iets mis is met het internet. Kinderen, waaronder haar broer Stephen, melden zich aan op het net en kunnen niet meer aan de virtuele wereld ontsnappen. Aanwijzingen wijzen naar een mysterieuze gouden stad met de naam Otherland, maar iedereen die op onderzoek uitgaat kan het niet navertellen. Een bijzonder complex verhaal dat zich tegelijkertijd in het verleden en in de toekomst afspeelt.

Otherland - Tad Williams

De dikste boeken op mijn TBR

Sinds ik de serie van Under the Dome keek, ben ik erg nieuwsgierig naar het boek van Stephen King waar deze reeks op gebaseerd is. Toch is de dikte van het boek, 1074 pagina’s, eerlijk gezegd wel één van de redenen waarom ik er nog niet aan begonnen ben. Al speelt ook mee dat ik van meerdere mensen gehoord heb dat het boek het niet haalt bij de serie – en dat religie een grote rol speelt in het verhaal van Stephen King. Dat schrikt me stiekem toch wel een beetje af.

The Country of Ice Cream Star van Sandra Newman (640 pagina’s) gaat over een wereld zonder volwassenen, waar iedereen voor zijn twintigste sterft aan een vreemde ziekte die de kinderen Posies noemen. Ik ben gek op verhalen over mysterieuze ziektes en/of een wereld zonder volwassenen, dus was heel blij toen ik dit boek voor €2.96 op de kop kon tikken bij Awesomebooks. Ondertussen staat het boek al meer dan een jaar ongelezen in mijn kast. Oeps.

The Country of Ice Cream Star

Hoewel Illuminae met stip op 1 stond als mijn favoriete boek van 2015, heb ik me er nog altijd niet toe kunnen zetten om het vervolg Gemina (608 pagina’s) te lezen. Ik heb het boek al een paar keer opgepakt, maar had geen zin om me in de moeilijke vertelvorm te verdiepen. Terwijl ik best wel weet dat ik er na een tijdje heus wel weer aan wen..

Illuminae speelt zich af in het jaar 2575 en begint op Karenza – de thuisplaneet van Kady en Ezra; twee tieners die zojuist hun relatie hebben verbroken. Maar wanneer hun planeet onverwacht wordt aangevallen proberen ze toch samen te ontsnappen naar één van de evacuerende ruimteschepen. Dit is echter pas het begin van al hun problemen.

Wat is jouw favoriete dikke boek?

Gemina

Advertenties
Geplaatst in: TAG

7 gedachtes over “Ik houd van dikke boeken | The Looooooongest Book Tag

  1. Annemieke zegt:

    Ik heb pas The Passage gelezen en al vond ik het verhaal reuze interessant, de schrijfwijze was niet echt voor mij. Toch ga ik verder lezen want het tweede boek telt al ruim 300 pagina’s minder. :D

    • Marcia zegt:

      Ik heb de vertaalde versie gelezen en vond de schrijfstijl erg prettig lezen. Maar smaken verschillen natuurlijk! En boek twee is overigens ook echt heel goed :)

  2. Daenelia zegt:

    Ik heb heel wat dikke boeken gelezem Mists of Avalon, de hele Otherland-serie van Tad Williams, Lord of the Rings (technisch gezien natuurlijk 8 boeken in een trilogie gestopt) en meer. Er was een tijd dat ik een boek van onder de 600 pagina’s dun vond…

  3. Lalagè zegt:

    Ik ben nu al twee maanden bezig in ‘The Mists of Avalon’ en het mag wel een keer klaar zijn… en volgens mij zijn er zelfs nog meer delen. Maar soms is een dik boek zo geweldig dat je er meer van wilt. Het allerbeste vond ik ‘Het Bureau’ van Voskuil: zeven dikke boeken (alleen de laatste is wat dunner) over het leven op kantoor. Dat klinkt oersaai en dat is het soms ook, maar de stijl is zo geweldig dat ik er enorm van genoten heb.

    Andere dikke boeken die ik goed vond:
    ‘The pillars of the earth’ – Ken Follet (Middeleeuwse soap, ook drie maanden over gedaan)
    de trilogie ‘De verborgen universiteit’ – Natalie Koch (ik kan maar niet herhalen hoe geweldig dit is!)
    ‘De Maskilim’ – Menno Haaijman (een spannend boek dat nooit heel veel bekendheid heeft gekregen en dat ik wel een keer wil herlezen)
    ‘Wilde zwanen’ van Jung Chang las ik als tiener en dat vond ik zo indrukwekkend, dus ik wil ‘De keizerin’ van haar wel graag lezen
    en inderdaad ‘De ontdekking van de hemel’ (wel een hele tijd geleden)

    Nog op mijn lijstje, onder andere:
    Strikt – Minke Douwesz (omdat ik haar roman ‘Weg’ zo mooi vond)
    ‘Kafka op het strand’ – Murakami (staat al op mijn e-reader)
    ‘Lelieblank, scharlakenrood’ van Michel Faber
    Anna Karenina
    The Thibaults (al denk ik dat ik daar nooit de moed voor ga opbrengen)
    en inderdaad ‘Under the dome’ van Stephen King

    • Marcia zegt:

      Soms heb ik bij dikke boeken inderdaad ook het gevoel van ‘nu mag het wel klaar zijn’, zelfs als ik het verhaal wel goed vind.

      Lelieblank, scharlakenrood staat ook nog op mijn lijstje, nadat ik ‘The Book of Strange New Things’ zo prachtig vond wil ik deze ook graag lezen.

      Anna Karenina heb ik een paar jaar geleden gelezen, vond het wel heel mooi maar het voelt tijdens het lezen ook heel dik omdat ik het erg traag vond lezen.

  4. zwartraafje zegt:

    Wat leuk dat je de tag hebt overgenomen. Ik blijf het opvallend vinden dat je bij het ene dikke boek niet wil dat er ooit een einde aan komt terwijl een ander omvangrijk boek net veel sneller had mogen stoppen. Op zich lees ik graag uitvoerige boeken maar ik merk dat het me soms ook wat afschrikt. Vooral wanneer het een deel van een serie is én al die boeken vrij stevig zijn.

    Oh ja, over dat ene jaar hoef je je niet schuldig te voelen hoor. Ik maakte dit weekend een lijstje met de boeken die al het langste in mijn boekenkasten staan. Sommige van hen had ik al gelezen, anderen nog niet. Zelfs niet na 16 jaar. Oops

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s