The Rain

The Rain: hoe een Mean Girl zich staande houdt in een post-apocalyptische wereld

The Rain van Virginia Bergin wilde ik al lange tijd lezen. Dit eerste deel van een tweeluik schetst een post-apocalyptische wereld waarin één regendruppel dodelijk kan zijn. Ik heb zeer gemengde recensies gelezen over dit boek, maar zelf was ik vanaf de eerste pagina enthousiast. Het hoofdpersonage is misschien een totale snob, maar op de één of andere manier stoorde ik me daar helemaal niet aan.

In de wereld van Ruby is één regendruppel dodelijk. Het gebeurt van het ene op het andere moment, totaal onverwacht. Eerst zit Ruby nog in een bubbelbad op het feestje van Zach, maar dan moet ze rennen voor haar leven. De ouders van Zach sturen alle feestgangers naar binnen om ze tegen de regenbui te beschermen. De jongeren moeten behoorlijk lachen om de paranoia van de volwassenen, maar algauw blijkt hun bezorgdheid meer dan terecht. De radio meldt: “It’s in the rain! It’s fatal, it’s contagious, and there’s no cure.”

The RainThe Rain heeft een zeer originele post-apocalyptische setting. Ik heb al vaker gelezen over een wereldwijde griep, virus of infectie waaraan het overgrote deel van de mensheid overlijdt, maar de regen was nog nooit eerder de boosdoener. Bovendien breidt het zich al snel uit en blijkt zelfs het kraanwater niet veilig.

Ruby is een sterk hoofdpersonage, dat niet snel opgeeft. Ze lijkt me bovendien heel erg herkenbaar voor tieners. Terwijl de wereld aan het vergaan is, denkt ze namelijk ook gewoon na over de liefde, haar uiterlijk en de eeuwige strijd met haar stiefvader. Ik heb veel recensies gelezen waarin men dit hoofdpersonage helemaal met de grond gelijk maakt, maar ik denk dat tieners altijd tieners zullen blijven. Zelfs als er dodelijke regendruppels uit de lucht vallen heb je voor het eerst te maken met hormonen en wil je die ene leuke jongen versieren of er hip en fashionable bijlopen. Je weet immers nooit of je nog andere overlevers zult tegenkomen.. Hoewel ik me door dit gedrag totaal niet met Ruby kon identificeren, vond ik haar wel een tof personage om over te lezen. Een hoofdpersonage hoeft voor mij namelijk niet altijd perfect te zijn. Ruby zou zo uit de film Mean Girls gestapt kunnen zijn – en dat maakt het voor mij een heel fris en nieuw verhaal. Eindelijk eens een andere stem in een post-apocalyptisch verhaal.

Ook de andere personages – hoewel beschreven uit Ruby’s standpunt – komen op mij zeer realistisch en authentiek over. Dialogen klinken echt als gesproken woorden en vooral ook het gekibbel tussen Ruby en haar stiefvader voelt heel herkenbaar. Ik vind het ook erg leuk dat Ruby soms de lezer aanspreekt, waardoor je je in het verhaal betrokken voelt. The Rain zit boordevol actie wat het, in combinatie met de verslavende schrijfstijl, erg moeilijk maakt om het boek weg te leggen.

The Rain is een realistisch post-apocalyptisch verhaal dat me angstig naar de regen en zelfs het water uit de kraan deed kijken. Ik zat vanaf begin af aan helemaal in het verhaal en de verslavende schrijfstijl liet me geen moment los. Leuk vond ik ook dat het verhaal, ondanks de sombere toekomstvisie, een hoop humor bevatte. Hoofdpersonage Ruby lijkt rechtstreeks uit Mean Girls gestapt, in het dagelijks leven zou ik allesbehalve vrienden met haar zijn, maar ik vond het heel verfrissend om eens te lezen vanuit een heel ander personage. De regen is dodelijk, maar make-up en jongens zijn bijna even belangrijk voor de 15-jarige Ruby. Ik vond het leuk om me in haar gedachten te verliezen en heb na het uitlezen van The Rain meteen deel twee besteld.

The RainTitel: The Rain | Auteur: Virginia Bergin | Serie: The Rain #1 | Uitgeverij: Macmillan Children’s Books Jaar van verschijnen: 2014 | Beoordeling: ★★★★☆

Advertisements

5 gedachtes over “The Rain: hoe een Mean Girl zich staande houdt in een post-apocalyptische wereld

  1. zwartraafje zegt:

    Ik zie mezelf al dit boek lezen en dan vervolgens geen kraantjeswater meer durven drinken. Dat zou echt zo iets voor mij zijn. Of geen computers en gsm’s meer vertrouwen nadat mijn echtgenoot naar een kortserie keek over een computervirus dat een eigen leven gaat leiden en vervolgens levensgevaarlijk wordt voor de hele mensheid. Zo van die boeken waar de fictie nogal dicht tegen de realiteit aanleunt zorgen er voor dat ik gewoon de kriebels krijg.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s