Hoe de verfilming van The Handmaid’s Tale mij deed gruwelen

In 2017 werd er een serie gemaakt, gebaseerd op de klassieker The Handmaid’s Tale van Margaret Atwood. Ondanks de positieve recensies die ik overal las, mocht ik van mezelf pas kijken nadat ik de oorspronkelijke verfilming uit 1990 had bekeken. En dat heb ik deze maand dan eindelijk gedaan. Hoewel ik het zeer tof vond om de klassieker in beeld gebracht te zien worden, heb ik toch ook een aantal keer mijn blik af moeten wenden.

The Handmaid's Tale (1990)

In de toekomstige maatschappij van The Handmaid’s Tale ben je als vrouw alleen nuttig als je vruchtbaar bent en dat is nog maar een klein percentage van de vrouwelijke bevolking. De 1% aan vruchtbare vrouwen worden ingezet als menselijke broedmachines. Hoofdpersonage Offred is zo’n handmaid. Ze mag zelfs haar eigen naam niet meer gebruiken; haar nieuwe naam betekent letterlijk dat ze het eigendom is van Commander Fred. Terwijl de vrouw des huizes haar nauwgezet in het oog houdt, doet Commander Fred zijn best om Offred te bezwangeren en zo een kind voor hem en zijn vrouw te creëren. Ondertussen komen de rebellen in opstand en lijkt heel de samenleving onder militair bewind te staan.

De seksscènes waren walgelijk om naar te kijken. Ik heb oprecht de andere kant op gekeken omdat ik misselijk werd van het idee dat Offred eigenlijk gewoon verkracht werd. Ik kon daar gewoon niet naar kijken. Ook de openbare executies waren iets te veel voor mijn zwakke maag. Hoewel ik het verhaal al kende uit de boeken, had ik niet verwacht dat het zo grafisch uit de doeken gedaan zou worden. Op deze manier voelde de film wat mij betreft veel gruwelijker dan het boek, omdat het nu daadwerkelijk in beeld gebracht werd. De acteurs spelen het allemaal overigens erg goed, ik had zo met alle personages te doen. Ik was helemaal vergeten dat het eigenlijk maar gewoon een film was.

Als ik het gelijknamige boek niet had gelezen, weet ik eerlijk gezegd niet of ik de film gesnapt had. In The Handmaid’s Tale wordt er weinig uitgelegd, aan de hand van dialogen, beelden en kleine details moet je het verhaal zelf in elkaar puzzelen. Bovendien gaat het allemaal heel snel en springt het plot soms een beetje van de hak op de tak. Hierdoor moet je goed opletten en vooral zelf de ontbrekende puzzelstukjes verzamelen.

De geschetste toekomstvisie, hoe somber en gruwelijk ook, zit ontzettend goed in elkaar. De kostuums van de personages benadrukken het verschil in klasse: de rijke maar onvruchtbare vrouwen zijn altijd in het blauw, de handmaid’s in het rood en de bediendes in het grijs. Ook de kleine inkijkjes in het dagelijks leven – boodschappen doen, tuinieren – vond ik een meerwaarde in het verhaal. Zo zie je duidelijk het verschil tussen de verschillende vrouwen.

Dat het verhaal van The Handmaid’s Tale om van te gruwelen is, wist ik al op voorhand. Maar dat de film me op deze manier zou raken had ik niet verwacht. Gedurende de zeer grafische scènes keek ik steevast de andere kant op, om mezelf te sparen. Toch vond ik de uitwerking zeer sterk, mede door de toffe kostuums, de overtuigende acteerpresentaties en de kleine details uit het dagelijks leven. Geen film voor mensen met een zwakke maag, maar wel een verhaal dat je aan het denken zal zetten.

the-handmaid-s-tale-1Titel: The Handmaid’s Tale| Regisseur: Volker Schlöndorff | Acteurs: Natasha Richardson, Faye Dunaway, Aidan Quinn | Jaar van verschijnen: 1990 | Gebaseerd op: The Handmaid’s Tale door Margaret Atwood | Beoordeling: ★★★☆☆

Advertenties

11 gedachtes over “Hoe de verfilming van The Handmaid’s Tale mij deed gruwelen

  1. Ogma zegt:

    Hij staat ook op mijn verlanglijstje, net als de nieuwe serie. Knap dat deze film niet aan kracht heeft ingeleverd na al die jaren. Maar dat zal ook komen door het rauwe, duistere verhaal van Atwood dat hoe dan ook indruk maakt. Dit moet je als vrouw wel raken.

  2. Charlotte zegt:

    Toevallig keek ik gisteren naar de laatste aflevering van de serie. Pakkend.
    De film moet ik nog ergens op de kop weten te tikken.
    Beangstigend om te bedenken dat die toekomst er eigenlijk nog zo onmogelijk niet uitziet met de ecologische rampen van nu gepaard met het oprukkende religieus fanatisme. Brr

  3. Evelyne zegt:

    Ik denk dat de serie nog veel indrukwekkender zal zijn, aangezien ze meer tijd hebben om de wereld uit te werken. Wat waarschijnlijk betekent dat het nóg gruwelijker zal zijn…
    Zelf was ik nogal teleurgesteld in de film door de verschillen met het boek waar ik mij niet over kon zetten. Als een boek een duidelijk (of niet, sommigen verschillen van mening hierover) einde heeft, moet je er in de film niet zelf iets gaan aanbreien…

    • Marcia zegt:

      Voor mij was het alweer een behoorlijke tijd geleden dat ik het boek las, dus buiten het einde (wat ik overigens ook een teleurstelling vond!), heb ik de andere verschillen niet opgemerkt..

  4. Karlijn zegt:

    Ik heb de serie al gezien, dus ik ben benieuwd of ik de film nu “minder” gruwelijk vind aangezien de serie meer tijd heeft gehad om alle details en gebeurtenissen meer uit te werken. In ieder geval wil ik hem nog graag een keer zien!

    • Marcia zegt:

      Ik ben nu stiekem toch een beetje bang om aan de serie te beginnen.. aangezien een film van anderhalf à twee uur al bijna te veel van het goede was. Puur qua gruwelfactor hè – het verhaal blijft mooi, rauw en actueel.

  5. Jacqueline zegt:

    Ik ga denk ik niet naar de serie kijken. Vooral ook omdat ik al moeite had met het boek. Het is dat de boekenclub me aanmoedigde dat ik verder heb gelezen. Gelukkig maar, want het is een verhaal waar ik nog vaak aan denk. Omdat het op angstaanjagende manier schetst hoe snel de wereld kan veranderen. En hoe mensen met elkaar om kunnen gaan. En hoezeer feminisme nodig blijft. Eng, pakkend en beklijvend. http://detheetante.blogspot.be/2014/09/the-housemaids-tale-of-hoe.html

  6. Lalagè zegt:

    Ik wist niet dat dit verfilmd was, maar nu snap ik waarom het boek ineens zo populair is in de bibliotheek! Ik heb het gereserveerd en hoop het dus binnenkort te gaan lezen. De MaddAddam-trilogie van Atwood vond ik erg goed, dus ik verwacht er wel wat van.

  7. daenelia zegt:

    Eigenlijk is het in het boek net zo: je moet heel veel zelf halen uit de dialogen en de omstandigheden. Alle puzzelstukjes vallen dan langzaam op hun plaats. Je mag dus ook best wel iets verwachten van zowel het filmpubliek als het lezerspubliek. Bij de beste films en boeken moet je zelf ook meewerken om het beeld compleet te krijgen. Het is geen passieve bezigheid. Juist doordat je als kijker/lezer meewerkt aan het verhaal, zeg maar, komt zo’n verhaal ook echt binnen: je voelt je meer verbonden.
    (Ik heb een gloedhekel aan boeken waarbij alles aan je wordt uitgelegd, en alles 30x herhaal wordt, en alles vanuit het perspectief van de auteur gekleurd wordt.)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s